Centrum dzisiejszego Rio obejmuje dwie główne dzielnice – Cidade (stare miasto) i handlów Dzielnice Południową. W śródmieściu, ze względu na wielokrotne przebudowy, zachowało się niewiele budynków z czasów kolonialnych. Wiele pierwotnych wzgórz zniwelowano, zasypano tez bagna, laguny, a nawet niektóre niewielkie zatoczki morza. Na uzyskanych w ten sposób terenach wybudowane zostały wieżowce. Większość ulic poszerzono, dostosowując je do ruchu samochodowego. samochodowego 1907 roku przebudowano tez port. Architektura Rio jest bardzo zróżnicowana, obok typowych drapaczy chmur znajduje się tu Teatr Miejski, który jest doskonałą repliką paryskiej opery, oraz zaprojektowany prze Le Corbusiera modernistyczny gmach Ministerstwa Edukacji. Avenida Rio Branco- główny trakt handlowy miasta – została zbudowana w początku naszego wieku (około 1912 roku). Mieszczą się tu najdroższe sklepy, kina, teatry i liczne kawiarnie.
Leżąca nad samym morzem najpiękniejsza część miasta – Dzielnica Południowa została wzniesiona po wybudowaniu otaczającego i przecinającego ją systemu linii tramwajowych
i tuneli na początku naszego wieku. W dzielnic tej funkcję centrów handlowych pełnią ciągnące się równolegle do plaży nadmorskie promenady. W słynnej dzielnicy Copacabana są to Avenida Atlantica i Avenida N. S Copacabana. Niegdyś Dzielnica Południowa była zbudowana prywatnymi rezydencjami bogaczy, obecnie znajdują się tu głównie budynki z mieszkaniami zajmowanymi przez przedstawicielami klasy średniej.
Na zachód od Dzielnicy Południowej, wzdłuż piaszczystych plaż ciągnie się zabudowa śródmiejska. Przeważają tu budynki z lat siedemdziesiątych. W tym czasie władze Rio zrezygnowały z tramwajów, w wyniku czego miasto, podobnie jak Los Angeles, stało się niemal całkowicie uzależnione od ruchu samochodowego. Aby komunikacja mogła sprawnie funkcjonować, konieczne było rozbudowanie sieci dróg – wybudowano więc nowe autostrady i tunele, które połączyły centrum z Sao Conrado i Barra da Tijuca – pietyzmem zaprojektowanymi przez urbanistów osiedlami mieszkaniowymi dla bogatych. Osiedla te wybudowano tak, by wyraźnie oddzielić strefę mieszkalną od strefy handlowo-usługowej. Wille i wielorodzinne budynki mieszkalne stanowią oazę spokoju, praktycznie po tego typu dzielnicach poruszają się jedynie ich mieszkańcy.
Dzielnice północne widziane z góry przypominają nieco gałęzie drzew, ponieważ ich zabudowa odzwierciedla przebieg dawnych linii tramwajowych. Tutejsze lokalne centra to Tijuca, Megier i Maureira. Pod koniec lat siedemdziesiątych wybudowano linię metra łączącą leżące na północ Tijuca z Botafago na południu.